Quantcast
cazoo.gr
cazoo.gr
Χωρίς κατηγορία

Οι Γονείς του τον Εγκατέλειψαν στο Μαιευτήριο και οι Γιατροί δεν του έδιναν καμία Ελπίδα. 1 Μήνα αργότερα όμως, έγινε το Θαύμα!

12
O Dima Kalekin από την Ουκρανία δεν θυμάται τους γονείς του. Τη μέρα που γεννήθηκε διαγνώστηκε με υδροκεφαλία και όταν οι γονείς του τον είδαν για πρώτη φορά, έφυγαν από το νοσοκομείο χωρίς εκείνον και δεν επέστρεψαν ξανά.

Ο Dima πήγε σε ένα ορφανοτροφείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες στο Kremat…


O Dima Kalekin από την Ουκρανία δεν θυμάται τους γονείς του. Τη μέρα που γεννήθηκε διαγνώστηκε με υδροκεφαλία και όταν οι γονείς του τον είδαν για πρώτη φορά, έφυγαν από το νοσοκομείο χωρίς εκείνον και δεν επέστρεψαν ξανά.

Ο Dima πήγε σε ένα ορφανοτροφείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες στο Krematorsk στην ανατολική πλευρά της Ουκρανίας.

Επανάσταση στους Διαιτολόγους! Χάσε Μέχρι 9 Κιλά σε 5 Μέρες!

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Dima δεν μπορούσε ακόμα να περπατήσει ή να φάει με μαχαιροπίρουνα. Οι φροντιστές του δεν είχαν και πολλές ελπίδες ότι θα αναπτυσσόταν ποτέ φυσιολογικά.

Στην πραγματικότητα, ήταν έκπληκτοι που είχε ζήσει τόσο πολύ και είχε καταφέρει να πει και μερικές λέξεις. Αλλά παρ’όλο που το αγοράκι φαινόταν να αψηφά τις πιθανότητες, η μοίρα ήταν έτοιμη να του ρίξει ακόμα ένα χτύπημα.

Όταν ξέσπασε πόλεμος στην ανατολική Ουκρανία, χιλιάδες πολίτες βρέθηκαν σε κίνδυνο, ανάμεσα τους ο Dima και τα υπόλοιπα ορφανά του Krematorsk. Το ορφανοτροφείο βρισκόταν ακριβώς στη μέση της περιοχής της αντιπαράθεσης και καμία πλευρά δεν συμφωνούσε ως προς το ποιος θα ήταν υπεύθυνος να το εκκενώσει.

Τα παιδιά και οι φροντιστές πέρασαν μια βδομάδα πηγαίνοντας από μέρος σε μέρος χωρίς αρκετό νερό, τρόφιμα ή ιατρικές προμήθειες. Τελικά, αφού κατάλαβαν πόσο κοντά στον θάνατο βρίσκονταν τα παιδιά, μια ομάδα αυτονομιστών συμφώνησε να πάει τα ορφανά στις ουκρανικές αρχές.

Τα παιδιά μεταφέρθηκαν σε ένα νοσοκομείο στο Charkow, όπου ο γιατροί με το ζόρι συγκράτησαν τα δάκρυα τους όταν είδαν τον Dima για πρώτη φορά. Η απόδραση από την ζώνη του πολέμου είχε μεγάλη επίδραση πάνω του και φαινόταν περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός.

Ένας από του γιατρούς το θυμάται ως εξής: “Ο Dima και τα άλλα παιδιά σώθηκαν από τον πόλεμο. Στην κατάσταση του και με την ασθένεια του, ο Dima δεν είχε πιθανότητες επιβίωσης στην χώρα μας”. Οι εργαζόμενοι της κλινικής ήταν τόσο απελπισμένοι που επικοινώνησαν με έναν ιερέα, ο οποίος προσευχήθηκε να βρει ο Dima μια οικογένεια και να έχει πιθανότητες για καλύτερη ζωή.

Και τελικά η μοίρα του Dima άλλαξε προς το καλύτερο: μόλις μερικές εβδομάδες αφότου ο ίδιος και τα υπόλοιπα ορφανά μεταφέρθηκαν σε νέο ορφανοτροφείο, ένα ζευγάρι από το Vermont τα επισκέφτηκε.

Ο Ernest και η Ruth Chaves είχαν μάθει για τις φριχτές συνθήκες του πολέμου και ήταν αποφασισμένοι να υιοθετήσουν ένα παιδί από την περιοχή. Μόλις είδαν τον Dima, ήξεραν ότι το βρήκαν.

Η υιοθεσία δεν ήταν κάτι καινούριο για το ζευγάρι – είχαν ήδη 7 υιοθετημένα παιδιά – κι έτσι κατάφεραν να τα ετοιμάσουν όλα σε χρόνο μηδέν χάρη στην εμπειρία τους. Τον Σεπτέμβριο του 2015, μόλις 2 μήνες μετά την πρώτη τους συνάντηση, πήραν τον Dima σπίτι στην νέα μεγάλη οικογένεια του και του έδωσαν νέο όνομα: Zebadiah Chaves.

Περιτριγυρισμένος από την νέα του οικογένεια, ο Zebadiah έκανε απίστευτη πρόοδο. Μόλις δύο μέρες μετά την άφιξη του, είχε ήδη καταφέρει να φάει μόνος του με κουτάλι.

Έναν χρόνο αργότερα, το υποσιτισμένο, μισοπεθαμένο αγόρι που είχε φύγει από την Ουκρανία ήταν σχεδόν αγνώριστο: ο Zebadiah μπορούσε να μιλήσει, να καταλάβει δύο γλώσσες και μάθαινε να περπατάει. Μετά από αρκετές εξετάσεις, οι γιατροί ήταν σίγουροι ότι ο εγκέφαλος του δεν είχε κάποια σοβαρή βλάβη από την ασθένεια και ότι υπήρχαν καλές πιθανότητες να αναπτυχθεί σαν ένα φυσιολογικό παιδί.

Ο Zebadiah έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του και θα πρέπει να κάνει πολλές επεμβάσεις και μακροχρόνιες θεραπείες, αλλά έδειξε σε όλους ότι είναι πραγματικός μαχητής και ότι έχει μεγάλη επιθυμία να ζήσει. Και με την υποστήριξη της μεγάλης οικογένειας του, σίγουρα θα τα πάει μια χαρά.

Credit: hefty.co

Διαβάστε περισσότερα…

Αφήστε το σχόλιό σας