STORIES

Αγόρασε έναν Γορίλα και τον άφησε να μείνει με την Αδερφή του. Δεν περίμενε με τίποτα όμως ότι θα είχε αυτή τη τραγική μοίρα

j
Στους μεγάλους πιθήκους ανήκουν οι γορίλες, οι χιμπατζήδες και οι ουρακοτάγκοι και είναι οι πιο κοντινοί μας συγγενείς στο ζωικό βασίλειο. Είναι πανέξυπνα πλάσματα και ζουν σε ομάδες με πολύπλοκη κοινωνική δομή. Όσοι έχουν περάσει χρόνο με αυτά τα μαγευτικά πλάσματα ξέρουν πόσο πολύ μας μοιάζουν.



Στους μεγάλους πιθήκους ανήκουν οι γορίλες, οι χιμπατζήδες και οι ουρακοτάγκοι και είναι οι πιο κοντινοί μας συγγενείς στο ζωικό βασίλειο. Είναι πανέξυπνα πλάσματα και ζουν σε ομάδες με πολύπλοκη κοινωνική δομή. Όσοι έχουν περάσει χρόνο με αυτά τα μαγευτικά πλάσματα ξέρουν πόσο πολύ μας μοιάζουν.

Μια περίπτωση στην οποία φάνηκε η αδιαμφισβήτητη ομοιότητα μας είναι η ιστορία του γορίλα “John Daniel” ο οποίος έζησε σε μια μικρή αγγλική πόλη, το Uley, στην αρχή του 20ου αιώνα. Οι γονείς του σκοτώθηκαν από Γάλλους στρατιώτες στο Gabon. Στην συνέχεια, ο ορφανός γορίλας πουλήθηκε και μεταφέρθηκε στην Αγγλία. Το 1917, ο Rupert Penny από το Uley ανακάλυψε το ζώο σε ένα μαγαζί με κατοικίδια στο Λονδίνο και τον αγόρασε για 300 λίρες (περίπου 30.000 δολάρια σήμερα).

1

Ο Rupert πήρε τον γορίλα σπίτι μαζί του και τον ονόμασε John Daniel. Αλλά ο γορίλας εκτός από όνομα είχε και άλλα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Τον άφησε να μείνει μαζί με την αδερφή του, Alice, κι εκείνη τον μεγάλωσε σαν να ήταν παιδί.

Το No1 αδυνατιστικό προϊόν για το 2017! Μάθε περισσότερα!

Τελικά, ο John Daniel άρχισε να βγαίνει για περιπάτους με τα παιδιά στην πόλη και έγινε ένα αποδεκτό και τιμώμενο μέλος της κοινότητας. Συμμετείχε ακόμα και στο παραδοσιακό απογευματινό τσάι. Τα παιδιά συχνά τον έβαζαν μέσα σε ένα καροτσάκι και τον πήγαιναν βόλτα στην πόλη.

Ο John Daniel ήταν διάσημος για την όρεξη του, απολάμβανε που και που από ένα ποτήρι μηλίτη. Είχε άψογη συμπεριφορά στο τραπέζι.

2

Μέχρι πρόσφατα, υπήρχαν άνθρωποι στο Uley που θυμόνταν αυτόν τον ξεχωριστό γείτονα. Γελούσαν λέγοντας ιστορίες για το πώς ο γορίλας ορμούσε στις τριανταφυλλιές τους και έτρωγε τα καλύτερα μπουμπούκια.

Παρ’όλα τα χαμόγελα, η ιστορία δεν είχε χαρούμενο τέλος. Όταν ο John Daniel ενηλικιώθηκε, η Alice δεν μπορούσε να τον φροντίσει πλέον σωστά και αποφάσισε να τον στείλει στις ΗΠΑ με την ελπίδα ότι θα έβρισκε ένα καλό σπίτι εκεί.

3

Δυστυχώς, όμως, δεν συνέβη αυτό. Τον αγόρασε ο επικεφαλής ενός τσίρκου και τον έβαλε σε ζωολογικό κήπο. Στον γορίλα έλειπε η «μαμά» του τόσο πολύ, που η υγεία του άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία. Έτρωγε με δυσκολία και έγινε πολύ απόμακρος. Όταν τα νέα έφτασαν στην Alice, εκείνη πήγε κατευθείαν στις ΗΠΑ για να βρει τον αγαπημένο της John Daniel και να τον πάρει πίσω στο σπίτι.

Δυστυχώς για τον John Daniel, είχε αργήσει πολύ.

4

Λίγο μετά την άφιξη της Alice, o John Daniel πέθανε από λοίμωξη στους πνεύμονες. Αυτό συνέβη το 1921. Το σώμα του βρίσκεται πλέον διατηρημένο σε μουσείο στην Νέα Υόρκη. Η ιστορία του μας δείχνει πόσο έξυπνα είναι τα πλάσματα αυτά.

Οι γορίλες που μεγαλώνουν κοντά σε ανθρώπους μπορούν να μάθουν την συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής μας. Και αν το σκεφτείτε, θα δείτε ότι αυτά τα ζώα μπορούν να βιώσουν πολύπλοκα συναισθήματα που μοιάζουν με τα δικά μας.

Ο John Daniel ήταν κάτι παραπάνω από ένας «απλός» γορίλας. Για μια περίοδο ήταν αγαπημένο μέλος της κοινότητας. Ωστόσο, είναι προτιμότερο τα άγρια ζώα να ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Credit: Hefty

Διαβάστε περισσότερα…

Αφήστε το σχόλιό σας