Ώριμες σχέσεις: "Τι έμαθα βγαίνοντας με έναν άντρα μεγαλύτερο από εμένα" - Fanpage

Ώριμες σχέσεις: «Τι έμαθα βγαίνοντας με έναν άντρα μεγαλύτερο από εμένα»

Ένα πρωινό ο E μου πέταξε τη βόμβα: σε ένα μήνα μετακόμιζε στο Hong Kong λόγω δουλειάς. Αναμενόμενο στον τομέα του, αλλά για εμένα ήταν μια γροθιά στο στομάχι.

Μπορεί να βγαίναμε μόλις 3 μήνες, αλλά το δέσιμο μεταξύ μας ήταν ήδη αρκετά βαθύ. Ποτέ δε θεώρησα τον εαυτό μου ιδιαίτερα ώριμο, ούτε έβγαινα αποκλειστικά με μεγαλύτερους άντρες, όταν όμως τον πρωτογνώρισα αμέσως «δέσαμε» και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα με τα 9 χρόνια που μας χώριζαν.

Ο Ε μου συμπεριφερόταν ως ίση και εγώ μπορούσα να συζητήσω μαζί του ότι ακριβώς θα συζητούσα και με κάποιον της ηλικίας μου. Εννοείται πως επειδή ανήκαμε σε διαφορετικές γενεές, οι επιρροές και τα ενδιαφέροντά μας ήταν διαφορετικά. Η σχέση μας όμως μου «άνοιξε» τα μάτια σε πολλά πράγματα.

Κανείς δεν είναι πιο προικισμένος με τόσο δυνατά συναισθήματα, όπως η ζήλια, από τους πρωτάρηδες.
– Oscar Wilde

«Έπεσα» πάνω σε αυτή την ατάκα όταν διάβαζα το «Teleny» και αμέσως «χτύπησε» μια ευαίσθητη χορδή μου.

Πάντα περηφανευόμουν για τη λογική μου και την αποφυγή περιττών συναισθημάτων, οπότε συναισθήματα όπως η ζήλια και η καταναγκαστική προσκόλληση σε κάποιον μου προκαλούσαν αποστροφή. Ζήλευα όμως τον Ε που μπορούσε να τα διαχειρίζεται όλα αυτά καλύτερα από εμένα, κάνοντάς με να νιώθω σαν ένα σχολιαρόπαιδο. Συνειδητοποίησα όμως πως στα 30 του χρόνια, ο Ε είχε πολλές περισσότερες εμπειρίες απο εμένα: είχε ήδη αγαπήσει και αγαπηθεί περισσότερες φορές απ’ ότι εγώ. Και άλλες τόσες είχε πληγωθεί φαντάζομαι, οπότε λογικό ήταν να έχει «σκληρύνει» κάπως.

Όπως και να το κάνουμε, όσο είμαστε νέοι τα συναισθήματά μας είναι αυτά που μας καθοδηγούν, όσο λογικοί και αν πιστεύουμε ότι είμαστε. Οι μεγαλύτεροι έχουν λογαριασμούς και πολλές άλλες ευθύνες να τους απασχολούν. Δε θα κάτσουν να ασχοληθούν με το WhatsApp ούτε θα νιώσουν υποχρεωμένοι να απαντούν αμέσως σε κάθε μήνυμα.

Μια ματιά στο χώρο της εργασίας

Ο Ε μοιράστηκε μαζί μου πολλές ιστορίες που με βοήθησαν να προετοιμαστώ ψυχολογικά για τον σκληρό και ανταγωνιστικό χώρο της εργασίας.

Μου είπε πως όταν είμαστε νέοι και το αίμα μας «βράζει», έχουμε την αίσθηση πως όλα είναι υπό τον έλεγχό μας και πως τίποτα δε μπορεί να μας εμποδίσει να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Αρκεί να διαβούμε το σωστό μονοπάτι και όλα θα πάνε καλά.

Ως ενήλικες όμως και έχοντας δεχτεί τα «χτυπήματα» της μοίρας, συνειδητοποιούμε πόσο αδύναμοι είμαστε στην πραγματικότητα εμείς οι άνθρωποι, ειδικά όταν υπάρχουν αναρίθμητοι παράγοντες που δε μπορούμε να τους ελέγξουμε.

Επίσης μου είπε πως η ακαδημαϊκή επιτυχία δε σήμαινε αυτόματα και επαγγελματική αποκατάσταση. Δεν τρόμαξα όμως απ’ όλα αυτά. Τα θεώρησα πολύτιμα μαθήματα για έναν κόσμο που ακόμη δεν είχα δει.

Τα διαφορετικά στάδια της ζωής μας

Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που προκύπτουν λόγω της διαφοράς ηλικίας, που δεν καλύπτονται από το ίδιο επίπεδο ωριμότητας.

Για παράδειγμα, ως φοιτήτρια, μου αρέσει να συζητάω για ιδανικά, θεωρίες και άλλα φιλοσοφικά θέματα. Το πανεπιστήμιο -όσο κι αν μας αρέσει να το κατηγορούμε- είναι το ιδανικό μέρος όπου κανείς μπορεί να συναντήσει ενδιαφέροντες ανθρώπους.
Δεν είναι απαραίτητα αυτά τα θέματα να έχουν αντίκρυσμα στην πραγματικότητα. Αυτό που μας χαροποιεί είναι η ίδια η συζήτηση.

Καθώς όμως οι ζωές μας αλλάζουν, το ίδιο συμβαίνει και με τα πράγματα που μας απασχολούν και κατ’ επέκταση συζητάμε. Πολλές φορές απογοητεύτηκα όταν δε μπόρεσα να πείσω τον Ε να συζητήσουμε ένα θέμα που με ενδιέφερε πολύ, κατάλαβα όμως πως η φοιτητική του εποχή έχει απλά περάσει για τα καλά.

Επίσης συνειδητοποίησα πως υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα για τα οποία οι νέοι πρέπει να είναι ευγνώμονες. Για παράδειγμα, ο μεταβολισμός μας ακόμη δουλεύει στην εντέλεια και ό,τι τρώμε το καίμε γρήγορα! Μπορώ να πάω στη δουλειά την Παρασκευή, να κοιμηθώ στο σπίτι μιας φίλης μου, το επόμενο πρωί να ετοιμαστώ για κάποιο πάρτυ, να περάσω το απόγευμα στην παραλία, να κοιμηθώ για λιγότερο από 7 ώρες και πάλι να έχω αρκετή ενέργεια για να πάω στην εκκλησία την Κυριακή το πρωί (που λέει ο λόγος).

Για τον Ε βέβαια, μια βραδιά ξέφρενου clubbing θα σήμαινε πως όλο το Σ/Κ θα προσπαθούσε να «αναρρώσει».

Το μέλλον είναι αβέβαιο, οπότε απλά ελπίζω πως θα ζήσω τη ζωή στο έπακρο, αυτή ακριβώς τη στιγμή που είμαι νέα και γεμάτη ενέργεια. Και αν κάτι με βοήθησε να το εκτιμήσω αυτό, ήταν οι «κλεφτές» ματιές στο μέλλον μέσω του Ε.

Αφήστε το σχόλιο σας: