Η Ιστορία ενός Διαζυγίου που Δεν Έγινε Ποτέ. Αξίζει να το Διαβάσετε... - Fanpage

Η Ιστορία ενός Διαζυγίου που Δεν Έγινε Ποτέ. Αξίζει να το Διαβάσετε…

Είτε είστε σε σχέση είτε όχι, σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα να διαβάσετε αυτό το άρθρο. Θα σας δείξει πόσο σημαντικό είναι να εκτιμάτε και να αγαπάτε τα κοντινά σας άτομα με όλη σας τη καρδιά – όσο έχετε ακόμα την ευκαιρία…

’Όταν γυρίσαμε σπίτι εκείνο το βράδυ, η γυναίκα μου σέρβιρε το δείπνο, κράτησα το χέρι της και της είπα, “Έχω κάτι να σου πω“. Κάθισε και έφαγε ήσυχα. Ξανά παρατήρησα το πόνο στα μάτια της.

Ξαφνικά δεν ήξερα πως να ανοίξω το στόμα μου. Αλλά έπρεπε να την αφήσω να ξέρει, ότι σκεφτόμουν για διαζύγιο. Άνοιξα το θέμα ήρεμα. Δε φαινόταν να ενοχλείται από τα λόγια μου, αντίθετα με ρώτησε με ηρεμία ”γιατί“; Απέφυγα την ερώτηση. Την έκανε να θυμώσει. Πέταξε το πηρούνι και μου φώναξε, “δεν είσαι άντρας”!

Εκείνο το βράδυ, δε μιλήσαμε ο ένας στον άλλον. Εκείνη έκλαιγε. Ήξερα ότι ήθελε να βρει τι συνέβη στο γάμο μας. Αλλά δε μπορούσα να της βρω μια ικανοποιητική απάντηση. Με είχε χάσει από την Τζέιν. Δε την αγαπούσα πλέον. Απλά την λυπόμουν!

Με μια βαθιά αίσθηση ενοχής, έκανα αίτηση διαζυγίου, όπου δήλωνα ότι μπορεί να πάρει το σπίτι μας, το αμάξι μας, και το 30% της εταιρείας μου. Την κοίταξε και την έσκισε σε κομμάτια. Η γυναίκα που είχα περάσει 10 χρόνια της ζωής της μαζί μου, είχε γίνει μια άγνωστη. Ένιωσα άσχημα για τον χαμένο της χρόνο και την ενέργειά της, αλλά δε μπορούσα να πάρω πίσω, ότι αγαπούσα την Τζέιν τόσο βαθιά. Τελικά έκλαψε δυνατά μπροστά μου, πράγμα που περίμενα να δω. Για μένα το κλάμα της στην πραγματικότητα ήταν μια ανακούφιση. Η ιδέα του διαζυγίου που με απασχολούσε για μερικές εβδομάδες φαινόταν πλέον ξεκάθαρη.

Την επόμενη μέρα, γύρισα σπίτι πολύ αργά και την βρήκα να γράφει κάτι στο τραπέζι. Δεν έφαγα και πήγα κατευθείαν για ύπνο και αποκοιμήθηκα γρήγορα, γιατί ήμουν κουρασμένος από μια πολυάσχολη μέρα με την Τζέιν. Όταν ξύπνησα, εκείνη ήταν ακόμα στο τραπέζι και έγραφε. Απλά δε με ένοιαζε και έτσι γύρισα και ξανακοιμήθηκα.

Το πρωί μου παρουσίασε τις προϋποθέσεις του διαζυγίου: δεν ήθελε τίποτα από μένα, αλλά ήθελε μια ειδοποίηση ένα μήνα πριν το διαζύγιο. Μου ζήτησε για ένα μήνα να προσπαθήσουμε να ζήσουμε, όσο το δυνατόν μια φυσιολογική ζωή. Οι λόγοι της ήταν απλοί: ο γιος μας είχε εξετάσεις σε ένα μήνα και δεν ήθελε να τον αναστατώσει με τον διαλυμένο μας γάμο. Συμφώνησα σε αυτό. Αλλά ζήτησε και κάτι επιπλέον, μου ζήτησε να θυμηθώ πως την κουβαλούσα στα χέρια μου στο νυφικό μας δωμάτιο τη μέρα του γάμου μας. Μου ζήτησε να την κουβαλάω κάθε μέρα για ένα μήνα από την κρεβατοκάμαρα μέχρι την εξώπορτα. Νόμιζα ότι είχε τρελαθεί. Για να κάνω βιώσιμες τις τελευταίες μας μέρες μαζί, συμφώνησα στο περίεργο αίτημά της.

Είπα στη Τζέιν για τις προϋποθέσεις διαζυγίου της γυναίκας μου. Γέλασε δυνατά και σκέφτηκε ότι ήταν γελοίο. “Ο, τι κόλπα και να κάνει, πρέπει να αντιμετωπίσει το διαζύγιο“, είπε περιφρονητικά.

Με την γυναίκα μου δεν είχαμε καμία σωματική επαφή, από τότε που δήλωσα τις προθέσεις μου για διαζύγιο. Έτσι όταν την κουβάλησα την πρώτη μέρα, ήμαστε και οι δύο αδέξιοι. Ο γιος μας χειροκροτούσε από πίσω μας: ”ο μπαμπάς κρατάει τη μαμά στα χέρια.“ Τα λόγια του μου έφεραν ένα αίσθημα πόνου. Από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι, και μετά στη πόρτα, περπάτησα πάνω από 10 μέτρα, έχοντας την αγκαλιά. Εκείνη έκλεισε τα μάτια της και είπε απαλά, “μη πεις στο γιο μας για το διαζύγιο.” Έγνεψα καταφατικά, νιώθοντας κάπως αναστατωμένος. Την έβαλα έξω από την πόρτα. Περίμενε το λεωφορείο για τη δουλειά. Οδήγησα μόνος στο γραφείο.

Τη δεύτερη μέρα, και οι δυο μας δράσαμε πιο εύκολα. Εκείνη ακούμπησε το στήθος μου. Μπορούσα να μυρίσω το άρωμά της. Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα κοιτάξει προσεκτικά αυτή τη γυναίκα για μεγάλο διάστημα. Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν νέα πια. Υπήρχαν ρυτίδες στο πρόσωπό της και τα μαλλιά της γκριζάρανε. Ο γάμος μας την είχε επηρεάσει. Για ένα λεπτό αναρωτιόμουν τι της είχα κάνει.

Την τέταρτη μέρα, όταν την σήκωσα, ένιωσα μια αίσθηση οικειότητας να επιστρέφει. Ήταν η γυναίκα που είχε δώσει 10 χρόνια της ζωής της σε μένα. Την πέμπτη και έκτη μέρα, συνειδητοποίησα, ότι το αίσθημα οικειότητας μεγάλωνε ξανά. Δεν το είπα στην Τζέιν. Έγινε πιο εύκολο να την σηκώνω κάθε μέρα που περνούσε. Ίσως η καθημερινή γυμναστική με έκανε δυνατότερο.

Ένα πρωινό διάλεγε τι θα φορέσει. Δοκίμασε αρκετά φορέματα, αλλά δεν έβρισκε το κατάλληλο. Όλα τα φορέματά της είχαν γίνει μεγαλύτερα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα, ότι είχε γίνει αδύνατη, ότι αυτός ήταν ο λόγος που μπορούσα να την κουβαλάω πιο εύκολα. Ξαφνικά το κατάλαβα…είχε κρύψει τόσο πόνο και πίκρα στη καρδιά της. Ασυνείδητα, την πλησίασα και ακούμπησα το κεφάλι της.

Ο γιος μας μπήκε εκείνη τη στιγμή και είπε, ”Μπαμπά, έφτασε η ώρα να σηκώσεις τη μαμά.“ Για εκείνον, το να βλέπει τον πατέρα του να κουβαλά τη μητέρα του είχε γίνει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του. Η γυναίκα μου έκανε νόημα στο γιο μας να έρθει κοντά και τον αγκάλιασε σφιχτά. Γύρισα το πρόσωπό μου, γιατί φοβόμουν, ότι μπορεί να άλλαζα τη γνώμη μου τη τελευταία στιγμή. Την σήκωσα στην αγκαλιά μου, από το υπνοδωμάτιο, στο σαλόνι, στο χωλ. Το χέρι της είχε τυλιχτεί γύρω από το λαιμό μου απαλά και φυσικά. Κρατούσα το σώμα της σφιχτά. Ήταν όπως τη μέρα του γάμου μας.

Αλλά το ελαφρύτερο βάρος της με στεναχώρησε. Την τελευταία μέρα, όταν την κράτησα στην αγκαλιά μου μετά βίας μπορούσα να κάνω ένα βήμα. Ο γιος μας είχε φύγει στο σχολείο. Την κράτησα σφιχτά. Δεν είχα παρατηρήσει, ότι η ζωή μας είχε έλλειψη οικειότητας. Οδήγησα μέχρι το γραφείο…Βγήκα έξω από το αμάξι, χωρίς να κλείσω την πόρτα. Φοβόμουν ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση θα με έκανε να αλλάξω γνώμη…Έτρεξα τις σκάλες. Η Τζέιν άνοιξε την πόρτα και της είπα, ”Συγγνώμη, Τζέιν. Δε θέλω το διαζύγιο πια.“

Με κοίταξε αποσβολωμένη, και άγγιξε το μέτωπό μου. “Έχεις πυρετό;” με ρώτησε. Έβγαλα το χέρι της από το μέτωπό μου. “Συγγνώμη, Τζέιν“, της είπα, ”Δε θα χωρίσω. Ο έγγαμος βίος μου ήταν βαρετός, επειδή εκείνη και εγώ δεν δίναμε αξία στις λεπτομέρειες της ζωής μας, όχι επειδή δεν αγαπούσαμε πια ο ένας τον άλλον πια. Πλέον συνειδητοποιώ ότι από τότε που την κουβάλησα στο σπίτι μας τη μέρα του γάμου μας, πρέπει να την κρατάω μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.” Η Τζέιν ξαφνικά ξύπνησε. Μου έδωσε ένα χαστούκι, και χτύπησε πίσω της δυνατά την πόρτα και ξέσπασε σε κλάματα. Στο ανθοπωλείο, αγόρασα ένα μπουκέτο λουλούδια για την γυναίκα μου. Η πωλήτρια με ρώτησε αν ήθελα να γράψω κάρτα. Χαμογέλασα και έγραψα, “Θα σε κουβαλάω κάθε πρωί μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.”

Εκείνο το βράδυ, γύρισα στο σπίτι, έχοντας τα λουλούδια στο χέρι μου και ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Έτρεξα τις σκάλες, μονάχα για να βρω τη γυναίκα μου στο κρεβάτι – νεκρή. Η γυναίκα μου αγωνιζόταν με τον καρκίνο για μήνες και ήμουν τόσο απασχολημένος με την Τζέιν, που δε το παρατήρησα καν. Ήξερε ότι θα πέθαινε σύντομα και ήθελε να με γλιτώσει από οποιαδήποτε αρνητική αντίδραση από τον γιο μας, σε περίπτωση που βάζαμε μπρος το διαζύγιο. Τουλάχιστον, στα μάτια του γιου μας, είμαι ένας στοργικός σύζυγος…

Οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας, είναι που έχουν σημασία στις σχέσεις μας. Δεν είναι τα σπίτια, ούτε τα αμάξια και οι περιουσίες και τα λεφτά στη τράπεζα. Αυτά συμβάλλουν σε μια πιο χαρούμενη ζωή, αλλά από μόνα τους δεν χαρίζουν ευτυχία.

Γι’ αυτό βρείτε χρόνο για να γίνετε φίλος του/της συζύγου σας και κάντε αυτά τα μικροπράγματα ο ένας για τον άλλον, που χτίζουν οικειότητα.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο, και ίσως σώσετε ένα γάμο. Πολλά λάθη της ζωής γίνονται όταν τα παρατάμε κοντά στην επιτυχία.’

Credit: brightside.me

Αφήστε το σχόλιο σας: